Our story
ก๋วยเตี๋ยวเป็ดจากรุ่นพ่อ สู่รุ่นที่สอง
เราตุ๋นเป็ดไล่ทุ่งในเครื่องพะโล้นานหลายชั่วโมงจนเนื้อเปื่อยนุ่ม ราดน้ำซุปกระดูกเป็ดที่เคี่ยวต่อกันมาตั้งแต่รุ่นพ่อ ลงบนบะหมี่ไข่ที่ร้านทำเอง ในซอยเล็กข้างวิทยาลัยพลศึกษาอุดรธานี
วิชาทำเป็ดของบ้านเรามีมาตั้งแต่รุ่นอากงอาม่า แต่คนที่เริ่มขายก๋วยเตี๋ยวเป็ดในอุดรธานีคือคุณพ่อ เมื่อราวยี่สิบถึงสามสิบปีก่อน ทุกวันนี้คุณธนกรลูกชายเป็นรุ่นที่สองที่รับช่วงหน้าเตาต่อจากท่าน
เราเลือกเป็ดไล่ทุ่งตัวขนาดพอดี มีทีมช่วยหามาจากหลายจังหวัด เพราะมันไม่มากเกินไป กลิ่นสาบดับด้วยเครื่องพะโล้ที่หาได้ทั่วไปในตลาด ส่วนที่เป็นสูตรของบ้านคือสัดส่วนเครื่องเทศแต่ละตัว
เป็ดหนึ่งตัวเราใช้ครบทุกส่วน น่องติดสะโพกเอาไปตุ๋น อกตุ๋นแล้วสไลซ์เป็นชิ้นบาง ส่วนปีก คอ และขาทำเป็นเป็ดพะโล้ ตุ๋นกันนานแปดถึงสิบชั่วโมงกว่าเนื้อจะเปื่อยได้ที่
น้ำซุปเคี่ยวจากกระดูกเป็ด หมุนเวียนใช้ต่อเนื่องมาตั้งแต่สมัยคุณพ่อ เติมของใหม่ลงไปโดยไม่ทิ้งของเก่า รสจึงเข้มแต่สีไม่ดำ เพราะเราไม่ได้แต่งสีด้วยซีอิ๊วดำ และช่วงหลังเราปรับกลิ่นเครื่องเทศให้นุ่มลง คนรุ่นใหม่ก็มากินกันมากขึ้น
- รุ่นที่ 2
- ร้านก๋วยเตี๋ยวในซอย มีห้องแอร์และโรงอาหารหลังคาสูงด้านข้าง จอดรถหน้าร้านได้
We braise free-ranging field ducks in five-spice stock for hours, ladle over a duck-bone broth carried on since our father's day, and serve it on egg noodles we make ourselves, down a small lane in Udon Thani.
Duck cooking runs back to our grandparents, but it was our father who started selling duck noodles in Udon Thani some twenty to thirty years ago; his son, Khun Thanakorn, now runs the stove as the second generation.
We buy free-ranging field ducks from several provinces and use the whole bird: legs braised, breasts braised and sliced, wings, necks and feet cooked in five-spice, eight to ten hours in all.
The duck-bone broth has been topped up, never thrown out, since our father's time, so it is deep in flavour yet light in colour, with no dark soy added.
